SANAT ESERİ ve SANATÇI

ARTWORK and ARTIST

Salvador Dali: “Omuzunda Dengede Duran İki Kuzu Pirzolası ile Gala’nın Portresi”(1933) – Salvador Dali: “Portrait of Gala with Two Lamb Chops Balanced on Her Shoulder” (1933)

SANAT ESERİ ve SANATÇI

Sanat tarihinde, hızlı fakat ilginç bir tur attım: Antik Yunan’da sanat, Platon’a göre, taklitten ibaretti, aklımıza değil, ruhumuza seslenen bir tür aldatmacaydı. Aristoteles için ise, sanatçılar değil, yarattıkları eserlerdi önemli olan.  Ünlenen bir eser, uygarlığın birikiminden yararlanmıştı ve artık toplumun malıydı. Tıpkı ya da benzer kopyaları, defalarca üretilir, ilkinden daha başarılı görülenler kutlanırdı. Zaten taklit, eğitimin zorunlu öğesi değil miydi?

 Sanatın, zanaat  sayılmayıp yüceltilen örnekleri, yüzyıllarca dinsel ve siyasal amaçlara hizmet etti. 19. Yüzyılda Théophile Gauthier: Sanatın bunlara bir gönderme yapmadan değerlendirilmesini önererek: “Sanat, sanat içindir” parolasını öne sürdü. Derken,  Ernst Gombrich: “Sanat diye bir şey yok, sadece sanatçılar var” dedi. Böylece, artık yönetenlere ya da topluma hizmetten kurtulan sanatçılar, eserlerinden daha önemli oldular. O kadar ki 1961’de Piero Manzoni,  90 tane konserve kutusunu numaralayıp sergiledi. Etiketteki ibare şuydu: “Sanatçının boku, 30 gram, Mayıs 1961’de üretilmiş ve taze korunmuştur.”

“Duchamp’ın pisuarı” gibi mizahi bir eleştiri, düşünmeye değer…

Marcel Duchamp’ın, ters çevirip “Çeşme”adını  koyduğında, eseri olan pisuar. (1917) – Marcel Duchamp’s artwork, a urinal, that he titled “Fountain” when turned upside down. (1917)

ARTWORK and ARTIST

I took a quick but iteresting tour through art history:

In Ancient Greece, art, according to Plato, was nothing more than imitation. It was a kind of deception that appealed to our souls, not our minds. For Aristotle, it was not the artists but the works they created that mattered. A famous work had benefited from the accumulated knowledge of civilization and was now the property of society. Copies, identical or similar, were produced repeatedly, and those considered more successful than the original were celebrated. After all, wasn’t imitation a necessary element of education?

Examples of art, elevated by not being considered as craftsmanship, served religious and political purposes for centuries. In the 19th century, Théophile Gauthier suggested that art should be evaluated without referring to these purposes, proclaiming the motto: “Art for art’s sake.” Then, Ernst Gombrich said: “There is no such thing as art, only artists.” Thus, artists, freed from serving the rulers or society, became more important than their works. So much so that in 1961, Piero Manzoni displayed 90 numbered cans of excrement. The label read: “Artist’s shit, 30 grams, produced May 1961 and freshly preserved.”

A humorous critique, like “Duchamp’s urinal,” is worth considering…

Piero Manzoni: Kutulanmış dışkısı:  “Bu, sanatçının tamamen kendi başına ürettiği tek eser.” Demişti. (1961) – Piero Manzoni: Her boxed feces. He said: “It’s the only work that the artist has produced entirely by herself.” (1961)

MERHABA!… HI!…

Posted in Düşünceler – My Opinions on 23/06/2026 by Eray Ozbek

MERHABA!…

Karikatür, insanlık tarihi boyunca yavaş yavaş oluşmuş, son iki yüz yılda altın dönemini yaşamış ve mizahın büründüğü en parlak kıyafetlerden biri olmuştur. Her şeyin, görülmemiş bir hızla değiştiği, gelişen tekniğin yepyeni seçenekler sunduğu günümüzde ise mizahın tercihlerinin ve karikatürün kimliğinin de değişeceği anlaşılmaktadır.

Bu koşullarda, deneyimleri eskimiş bir adamın düşünceleri, kime yararlı olabilir? Düzenlerken oyalandığım için bana yaradı. Ama nostalji sevenler, belki de yarının araştırmacıları, yaptıklarımın ve yazdıklarımın içinde işe yarar bir şeyler bulurlar.

ozbek.eray@gmail.com,

Hİ!…

Cartooning has evolved gradually throughout human history, experiencing its golden age in the last two centuries and becoming one of the most brilliant guises of humor. In today’s world, where everything is changing at an unprecedented pace and developing technology offers entirely new options, it’s clear that the preferences for humor and the identity of cartooning will also change.
Under these circumstances, who could possibly benefit from the thoughts of a man whose experiences have been dated? To compile these thoughts have been helpful to me because I enjoy doing so. And those who cherish nostalgia, and perhaps the researchers of tomorrow, will also find something useful in what I’ve done and written.

“METRUK-İZMİR’Lİ SOKAK KÖPEĞİ”, “MAT-ROOK-THE VAGABOND DOG OF IZMIR”

“METRUK – İZMİR’Lİ  SOKAK KÖPEĞİ” Sergisi

Bir sokak köpeği  (Adı: Metruk, “Terk edilmiş” demek) çevresinde dönen  bir bant karikatür dizisi, Sevgili kızım İris’in eşsiz yardımlarıyla hazırlandı ve haftada bir kez İnternette, İngilizce olarak yayınladık ( 2017-2022, 200 sayı). Türkçe-İngilizce sözlerle düzenlenen sergisinin 30 levhasından 15ini burada sunuyoruz. Metruk’ta ilk gözetilen amaç: “Sokak köpeklerinin sorunlarını ele almak, çözümler önermek” idi. İkincisi:  “Benzerliklerle toplumu eleştirmek “, üçüncüsü: “Yaşadığım kent-İzmir’i tanıtmak, değer ve sorunlarından söz etmek”. Ve elbette, izleyicilerle mizahi bir sohbet… Dizi, İzmir ve Türkiye’den çok, Güney Amerika ülkelerinde ilgi gördü. 2022de, kent hayvanları hakkında aşırı tedbirlerin gelişmesi, hatta onaylanması sonucu dizimizi, fazla romantik bulduk ve sona erdirdik.

“MAT-ROOK – THE VAGABOND DOG OF IZMIR”  Exhibition

A comic series revolving around a street dog (Name: Mat-Rook, meaning “abandoned”),was created with the unique help of my dear daughter Iris and was published weekly online in English (2017-2022, 200 issues). Here, we present 15 of the 30 panels from its exhibition, which was organized with dialogues in Turkish and English. The first aim in “Mat-Rook” was: “To address the problems of street dogs and suggest solutions”, the second aim was: “To criticize society through similarities,” and the third aim was: “To introduce my city, Izmir, and talk about its values ​​and problems.” And of course, it was a humorous conversation with the audience… The series received more attention in South American countries than in Izmir and Türkiye. In 2022, due to the development and even approval of extreme measures against city animals, we found our series too romantic and ended it.

“MEVLANA’DAN ESİNTİLER” = “INSPIRATIONS FROM RUMI”

“MEVLANA’DAN ESINTİLER”  Şiirli Desenler Sergisi.

2006 başında, mimar, tiyatro yazarı ve şair arkadaşım Cem Günen, bir öneri ile geldi: “2007, Mevlana’nın 800üncü doğum yılı, Unesco bu yılı Mevlana Yılı ilan etti. Gel, ortak bir sergi yapalım, Şeb-i Arus’a yetiştirelim” dedi. Cem, Mevlana’nın rubailerini yeniden yorumluyordu. Bunlardan 30unu seçtik. 30 desen için, şiirlerin özünü destekleyecek sahneler düşündüm. Mevlana döneminin dekor ve kostümlerini, tip ve âdetlerini araştırdım, onlara sadık kalmaya çalıştım. Yazılarla desenleri  kaynaştırmaya çalışırken, harflerle oynayarak hüsnühat levhalarını taklit etmeyi denedik ve beğendik. Yazılar için grafos  ve kamış kalem, desenler için ise lavi teknikleri kullandım (Sulandırılmış çini mürekkepleri). Unesco’nun uluslararası çağrısına destek olmak amacı ile bazı levhaların, Türkçe’den başka dillerde metinler taşıyan orijinallerini veya kopyalarını da ürettik. Kaligrafilerle oynamayı, sonra başka sergilerde, hatta karikatürlerde de kullandım. Başka dillerde ve başka alfabeleri de çağrıştıran yazılarla levhalar ve sergiler yaptım.

( Bakınız: Sergiler : “Kari-grafi Sergisi”)

*Bütün yazıların açınımını yapmadım; bulmaca sevenlerin hoşuna gidebilir.

“INSPIRATIONS FROM RUMI”  Exhibition of Designs with Poems.

In early 2006, my friend Cem Günen, an architect, playwright, and poet, came to me with a suggestion: “2007 is the 800th Anniversary of Rumi’s birth, and UNESCO has declared it the “International Year of Rumi”. Let’s do a joint exhibition and have it ready by the New Year.” Cem was reinterpreting Rumi’s quatrains. We selected 30 of them. For these 30 designs, I envisioned scenes that would support the essence of the poems. I researched the decors, costumes, types, and customs of Rumi’s era and tried to remain faithful to them. While trying to blend the writings and designs, we played with letters to imitate calligraphic panels, and we liked the result. I used graphos and reed pens for the writings and wash techniques for the designs. To support UNESCO’s international call, we also produced copies of some of the panels in other languages. I later used this playful use of calligraphy in other exhibitions, and even in cartoons. I created plaques and exhibitions with writings in other languages ​​and alphabets.

(See: Exhibitions :  “Cari-graphy Exhibition”)

* Due to the abundance of Sufi terminology, I could not translate all the writings into English.

CEM GÜNEN

           CEM GÜNEN

Cem’le 1958’de Çandarlı’da tanıştık. Yazları, ilkokul binasında konaklar, arkadaşlarımızla  gösteriler düzenlerdik. Senaryoları Cem hazırlar, yerel halktan bile seyre gelenler olurdu. Mizahî bir duvar gazetemiz vardı. Karşıyaka Lisesi’nde de aynı sınıfa düştük. Cem, beğenilen şiirler, öyküler yazardı, okulun etkinliklerinde de yıldız elemandı. 1960’ta, Güzel Sanatlar Akademisi’nin  Mimarlık bölümüne girdik. Biraz uzattığımız eğitim boyunca, yakın veya aynı evlerde kaldık. Farklı işlerde de çalıştık, türlü hobilerimizde uzmanlaştık. Cem,  askerliğini, Yozgat’ın bir köyünde yedek subay öğretmen olarak yaptı: “Cam Hoca” lakabıyla dönüp mezun oldu. Mimarlıktan emekli olunca, kültür tarihimizle ilgili tiyatro eserleri yazmaya başladı. Birçoğu Devlet Tiyatrosu repertuarına alındı, bazıları başarıyla temsil edildi. Cem ile iki ortak sergimiz oldu: 2006’da “Mevlana’dan Esintiler – Şiirli desenler” sergisi  ve 2008 “Nasrettin  Hoca – Meseller, desenler” sergisi. Bunlardan örnekleri, bu sitenin “Sergiler” bölümünde bulabilirsiniz.

        70 yıla yaklaşan bir kardeşlik… Kahkahalı gençlik anıları, uçup giden pırlanta dostlar, başkasının çözemeyeceği bakışlar, bir paragrafa sığar mı?  Nice yıllara Sevgili Cem!…

            

CEM GÜNEN

          I met Cem in Çandarlı in 1958. In the summers, we would stay in the primary school building and organize shows with our friends. Cem would prepare the scripts, and even locals would come to watch. We had a humorous wall newspaper. We ended up in the same class at Karşıyaka High School. Cem wrote popular poems and stories, and was a star performer in school events. In 1960, we entered the Architecture department of the Academy of Fine Arts. During our somewhat extended education, we lived in nearby or the same houses. We also worked in different jobs and specialized in various hobbies. Cem did his military service as a reserve officer-teacher in a village in Yozgat: he returned with the nickname “Cam Hoca” (Teacher Cem) and graduated. After retiring from architecture, he began writing theatrical works related to our cultural history. Many of them were included in the State Theatre repertoire, and some were successfully performed. Cem and I had two joint exhibitions: “Inspirations from Mevlana – Poetic Drawings” in 2006 and “Nasreddin Hodja – Parables, Drawings.” İn 2008. You can find examples of these in the “Exhibitions” section of this website.

          A brotherhood spanning nearly 70 years… Can memories of youth filled with laughter, precious friends we’ve lost, insights that no one else can decipher, all be contained in a single paragraph? Many more years to come, dear Cem!

NEZİH DANYAL (1945-2025)

NEZİH DANYAL (1945 – 2025)

Onu ilk kez TRT1’de “Gün Başlıyor” programında görmüştüm. Karikatürleriyle özellikle çocuklara sesleniyordu. Karagöz figürleri ile akraba, çok özel bir üslubu vardı. 1991de, Ankara’da, bir ödül töreninde karşılaşıp tanıştık. 1994 de Karikatür Vakfı’nı kurdu. 1995de de on yıl sürecek Uluslararası Karikatür Festivali’ni başlattı. Her yıl yeni bir tema etrafında, genç karikatürcüleri, dünyanın ustalarıyla buluşturuyordu. Eşi Hülya’nın mahirane desteği ile sergiler, animasyon gösterileri, geniş bir atölye çalışması, oturumlar düzenleniyordu. Bildiriler ve karikatürler, festivalin kitabında katılımcılara sunuluyordu. Sevgili Nezih Danyal, 1999’da “Yılın Karikatürcüsü” seçilmeme, tek albümüm “Karaltılar”ın yayınlanmasına ve1999 Ocak ayında, Ankara Resim ve Heykel Müzesi’nde, düzeyli bir sergimin açılmasına ön ayak oldu. Onun Türkiye temsilcisi olduğu FECO’nun (Federation of Cartoonists Organization) uzun yıllar üyesi idim. 2022 de İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin Mizah Festivali’nde “Aziz Nesin Ödülü” nü Nezih’le paylaşmaktan onur duyuyorum. Acımasızca açık sözlü; hassas, inatçı, güvenilir, yaşamayı bilen bir emekçi idi, yeri doldurulamaz… Sevgi, saygı ve hasretle anıyorum…

NEZİH DANYAL (1945 – 2025)

I first saw him on TRT1”s “Gün Başlıyor” (The Day Begins) program. His cartoons appealed especially to children. He had a very unique style, reminiscent of Karagöz (Turkish shadow puppet) figures. We met and got to know each other at an awards ceremony in Ankara in 1991. In 1994, he founded the Cartoon Foundation. In 1995, he launched the International Cartoon Festival, which would last for ten years. Every year, around a new theme, he brought young cartoonists together with masters from around the world. With the skillful support of his wife, Hülya, exhibitions, animation shows, a large workshop, and sessions were being organized. Papers and cartoons were presented to participants in the festival’s book. My dear Nezih Danyal was instrumental in my being chosen as “Cartoonist of the Year”; in 1999, in publication of my only album, “Karaltılar” (Silhouettes), and in opening of a high-quality exhibition of mine at the Ankara Museum of Painting and Sculpture in January 1999. I was a longtime member of FECO (Federation of Cartoonists Organization), of which he was the Turkish representative. I am honored to have shared the “Aziz Nesin Award” with Nezih at the Izmir Metropolitan Municipality Humor Festival in 2022. He was a ruthlessly outspoken, sensitive, stubborn, reliable, and hardworking individual who knew how to live life to the fullest; he is irreplaceable… I remember him with love, respect, and longing…

KARALTILAR – SILHOUETTES

KARALTILAR
20li yaşlarımda, kendime özgü bir üslup icat edebilmek için çok emek harcadım. O yıllarda karikatürler, çoğunlukla siyah-beyazdı. Üslupları kesin ayırt edilebilen ustalar, geometrinin sınırlaması yüzünden yirmiyi aşmıyordu. Birçoğu, Mordillo ve Turan Selçuk arasında geziniyor, örneğin Steinberg ise tek karikatürde birkaç üslup birden kullanıyordu. Bazıları, bedenleri Botero ya da Giacometti tarzında dondururken, kimi çizerler de suratları; hatta yalnızca burunları tek tipe indirmekle yetiniyorlardı. Renkli karikatürlerin yaygınlaşması, yeni üsluplar geliştirme ihtimallerini arttırdı. Kişisel bir üslubun, ancak uzun çalışmalar sonunda elde edilebileceğini fark ettiğimde önce, çocukluğumdaki kesme yapıştırma çalışmalarıma döndüm. Bu, biraz da “çizgi” den “leke”ye kaçmaktı. Müsveddeler yaparken kalem kullanınca, ortaya “karaltılar” çıktı ve bir süre karaladım durdum. Karaltılar cinaslıdır, izleyici, bu hayalleri gönlünce tanır. Tekniği kolay, sonucu sade, etkisi güçlüdür. Bu üslup, çevremde çok olumlu karşılandı; ömür boyu idare edebileceğim bir yöntem olabilirdi; gelgelelim, boş kağıdı her ele alışta, daha başlangıçta sonucu bilmek, öylesine yavandı ki, bilmediğim sokaklarda kaybolmaya karar verdim.

SILHOUETTES
In my twenties, I worked hard to invent my own unique style. Back then, cartoons were mostly black and white. The number of masters, whose styles were clearly distinguishable didn’t exceed twenty due to the limitations of geometry. Many oscillated between Mordillo and Turan Selçuk, while Steinberg, for example, used several styles in a single cartoon. Some froze bodies in the style of Botero or Giacometti, while others were content with standardizing faces; even just noses. The spread of color cartoons increased the possibilities for developing new styles. When I realized that a personal style could only be achieved through long years of work, I first returned to my childhood cut-and-paste experiments. This was somewhat of a shift from “line” to “stain.” When I used a pencil while making drafts, “silhouettes” emerged, and I doodled them for a while. These silhouettes are allusive; the viewer recognizes these imageries at their own discretion. The technique is simple, the result straightforward, and the effect powerful. This approach was very well received by those around me; it could have been a method I could manage for a lifetime; however, knowing the outcome from the very beginning, every time I picked up a blank piece of paper, was so bland that I decided to get lost in unfamiliar streets.

1989: ………….Ancona – Özel Ödül………….. Ancona – Special Prize

ÜSLUP HAKKINDA – 2 = ABOUT THE STYLE -2

ÜSLUP HAKKINDA – 2

“Akbaba” dergisinden hatırlıyorum: Başyazar Yusuf Ziya Ortaç’ın bulduğu espriyi, karikatürcülerden biri çizerdi.

Benzer süreçler, sonraki mizah dergilerinde de çokça uygulandı. Ancak, aday konsept, onu en iyi vurgulayacak bir üslubun sahibince çizilir, ürün iki imzalı yayınlanırdı.

İşte konsepte göre üslup seçmenin avantajlarına somut bir örnek…

Bir karikatürdeki mizah, grafik sunumundan daha önemlidir, elbette sadece çizimdeki şakadan kaynaklanmıyorsa…

Ben de hayalimde kurmaya başladığım bir sahneyi (Başka bir çizere değil),

kendi başarabildiğim tekniklerden en uygun olanına havale ederek, başlarım çalışmaya…

Yanılmışsam bir başka tekniğe atlarım. Ender de olsa gelişmelerle, amaçladığım konsept bile değişebilir.

O zaman, medyaya veya bir yarışmaya göndermeyi düşündüğüm karikatür yerine, az ya da çok farklı bir mesaj içeren,

daha beğendiğim ama gene yaşam felsefemi yansıtan yeni bir eserim olur…

Bu süreç, bir şiirin bestelenerek bir şarkı elde edilmesine benzemektedir.

Ozan ve bestecinin ayrı ayrı birer yıldız olması, ne kadar makbul ise, aynı kişi olmasının da avantajları var.

ABOUT STYLE – Part 2

I remember from the magazine “Akbaba” A joke, conceived by editor-in-chief Yusuf Ziya Ortaç,

would be drawn by one of the cartoonists.

Similar processes were frequently applied in subsequent humor magazines.

However, the chosen concept would be drawn by someone with the style that best emphasized it,

and the product would be published with two signatures.

Here’is a concrete example of the advantages of choosing a style according to the concept…

The humor in a cartoon is more important than its graphic presentation

(unless the joke arises solely from the playfulness in the drawing…).

When I start working on a scene I envision, I choose the technique that best suits it (not another cartoonist).

If I’m wrong, I switch to a different style. Rarely, even the concept I planned may change with developments.

Then, instead of the cartoon I intended to send to the media or a competition,

I end up with a new work that I like more, but still reflects my philosophy of life

and contains a message differing a little or more.

This process is like choosing a poem and composing music for it, thus creating a song.

The poet and the composer may be two separate stars, but there are advantages to them being the same person.

KARİKATÜR ve MİMARLIK – CARTOONING and ARCHITECTURE

KARİKATÜR VE MİMARLIK…

Neden mimarlardan çokça karikatürcü çıkar? “Her ikisinin de elinde kâğıt-kalem var, proje çizen  karikatür de çiziverir” diye düşünülmesi, normaldir; ama grafik eğitimi, şüphesiz mimarlıktan çok daha fazla bilek geliştirir;

Peki… Mimarlık öğreniminin de karikatürcüye yararları olmaz mı? Elbette olur; her bir disiplinin eğitimi, türlü katkılar sağlayabilir. Ama, felsefe, psikoloji, tarih ve benzer konulardaki eğitimlerin daha da yararlı olacağını düşünebiliriz. Gene de mimarlık, bir uzmanlık olmayıp, hemen her konuda ortalama bir bilgi gerektirdiğinden, çizim geliştirmekten daha önemli katkısı bence, genel kültür avantajı sağlamasıdır.

Mimarlık yapıtları, bir müellifin adını taşısa bile, birçok kişinin katılımıyla gerçekleşir. Ekip zincirindeki çürük halkalar, bir çirkinlik anıtının dikilmesine ve büyük maddi kayıplara neden olabilir. Karikatürde ise ürün, yalnızca imzalayan kişinin elinden çıkar, masrafı azdır. Eserinizi beğenmezseniz yayınlamazsınız, buruşturup atabilirsiniz. Sorun çıkmaz…

Bir mimarın çizdiği karikatürler, sağlam kurguları ve özenli görünümleri ile hoşumuza gidebiliyor; lakin, karikatürce bir mimarlığın da çevremizi sardığını görüyor ve buna gülemiyoruz.

CARTOONING AND ARCHITECTURE…

Why do so many cartoonists emerge among architects? It’s understandable to think, “They both have pen and paper, someone who draws projects can also draw cartoons”; however, graphic design training undoubtedly develops skills far more than architecture.

But… doesn’t architectural education also benefit cartoonists? Of course it does; education in any discipline can provide various contributions. However, we can consider that education in philosophy, psychology, history, and similar subjects would be even more beneficial. Nevertheless, since architecture isn’t a specialization and requires average knowledge in almost every field, I believe its most important contribution,  for developing a cartoon, is the advantage it provides in general culture.

Architectural works, even if they bear the name of an author, are realized through the participation of many people. Weak links in the team chain can lead to the erection of an ugly monument and significant financial losses. In cartooning, however, the product is created solely by the person who signs it, and the cost is low. If you don’t like your work, you don’t publish it; you can crumple it up and throw it away. No problem…

We might enjoy the caricatures drawn by an architect, with their solid compositions and meticulous designs; however, we also see caricature-like architecture surrounding us, but we can’t laugh at it.

20 ÜLKEDEN… FROM 20 COUNTRIES…

20 ÜLKEDEN…

Bir yandan mimarlıkla uğraşırken, yayın organlarına düzenli çalışmayı beceremedim.

Bu yüzden, ulaşabildiğim ortam, karikatür yarışmaları oldu.

60lı yıllarda, bütün dünyada düzenlenen yarışmalar, yılda 4-5 taneyi geçmezdi;

 ama, olağanüstü saygındı. Bu yüzden, önceki neslin büyük ustalarının,

ömür boyu kazandıkları ödül sayısı, 50yi geçmez.

 Ben bugüne dek 140 ödül kazanabilmişsem, artık yarışma sayısının çok arttığı,

hala da artmayı sürdürdüğü ve birçoğunun da pek mütevazı yarışmalar olduğundandır.

Ödüllerim, 101 tanesi uluslararası, 23 tanesi birincilik düzeyinde olmak üzere

29 ülkeden…  Aralarından seçtiğim 20 ülkenin her birinden, birer örneği ekte sunuyorum.

FROM 20 COUNTRIES…

While working as an architect, I couldn’t manage to work regularly for periodic publications. 

Therefore, the only environment I could access was cartoon competitions.

In the 1960s, the number of competitions held worldwide wasn’t more than 4-5 per year;

 But they were extraordinarily prestigious.

That’s why the number of awards won by the greatmasters of the previous generation 

throughout their lives does not exceed 50. If I have been able to win 140 awards to date,

it is because the number of competitions has increased greatly, and continues to do so. Besides, many of them are quite modest competitions. My awards are from 29 countries,

 101 of which are international and 23 are first prize awards… I attached one example from each of the 20 countries I selected.